Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme!
Tja, wat sull ich sage, wer hädden dat jedaach?
Ich schriev üch hück ens ene Breef.
Kaum ze jläuve, drei Johrzehnte durchjejaach,
Wahnsinn, wat ich all erläv!
Et es verröck, ich hatt en Jittar un ne Draum,
vum kleine Kneipejung - en de Arena un et Stadion!
Jo ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme
ich moot manches Päckche drare, han immer alles metjenumme.
Dat kann su blieve, och de nächste drissisch Johr,
dodrop loss mer eine hevve, denn et Levve es ze koot -
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
Wat sull ich sage, ich denk noch off ahn üch,
su traurig, dat ihr nit mieh sidd.
Doch ich verspreche, ich jonn wigger minge Wääsch,
vielleich kritt ihr dat jo met.
Wie ühre Klein, der sicher keine Engel wor,
dat all su määt – he op der Ääd, kumme och langsam jraue Hoor.
Jo ich ben immer…
Hey Papp, ding Jitarr steiht noch bovve unger’m Daach,
un inzwische jitt minge Klein och janz brav dodrop Aach,
un Mamm, du weiß nit, wie krass ich dich vermess,
doch bei jedem Leed, dat ich schriev, spür ich, dat do bei mir bes.
Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme, …
Ich bin immer lieber losgefahren als angekommen!
Tja, was soll ich sagen, wer hätte das gedacht?
Ich schreibe euch heute mal einen Brief.
Kaum zu glauben, drei Jahrzehnte sind vorbeigerast,
Wahnsinn, was ich alles erlebt habe!
Es ist verrückt, ich hatte eine Gitarre und einen Traum,
vom kleinen Kneipenjungen – in die Arena und ins Stadion!
Ja, ich bin immer lieber losgefahren als angekommen.
Ich musste manches Päckchen tragen, habe immer alles mitgenommen.
Das kann so bleiben, auch die nächsten dreißig Jahre.
Darauf lasst uns einen heben, denn das Leben ist zu kurz –
Herzlichen Dank, sagt der Mann mit dem Hut!
Herzlichen Dank, sagt der Mann mit dem Hut!
Was soll ich sagen, ich denke noch oft an euch,
so traurig, dass ihr nicht mehr da seid.
Doch ich verspreche, ich gehe meinen Weg weiter,
vielleicht bekommt ihr das ja mit.
Wie eure Kinder, die sicher keine Engel waren,
macht das alles so – hier auf der Erde, doch jetzt kommen auch langsam graue Haare.
Ja, ich bin immer …
Hey Papa, deine Gitarre steht noch oben unterm Dach,
und inzwischen passt mein Kleiner auch ganz brav darauf auf,
und Mama, du weißt nicht, wie sehr ich dich vermisse,
doch bei jedem Lied, das ich schreibe, spüre ich, dass du bei mir bist.
Ich bin immer lieber losgefahren als angekommen, …
{title:DER MANN MET DÄM HOOT}
{subtitle:Björn Heuser}
{soc}
Ich ben [D]immer leever [A]losjefahre,[G] als ahnje[D]kumme!
{eoc}
[D]Tja, wat sull ich [D4]sage, wer hädden dat je[D]daach?
[Bm]Ich schriev üch [A]hück ens ene [G]Breef.
[D]Kaum ze [D4]jläuve, drei Johrzehnte durchje[D]jaach,
[Bm]Wahnsinn, [A]wat ich all er[G]läv!
[Em]Et es verröck, ich hatt en [A]Jittar un ne Draum,
[Em]vum kleine Kneipejung -[G] en de Arena un et [A]Stadion!
{soc}
Jo ich ben [Bm]immer leever [A]losjefahre, [G]als ahnje[D]kumme
[D]ich moot manches [A]Päckche drare, han [E]immer alles [A]metjenumme.
[Bm]Dat kann su [A]blieve, och de [G]nächste drissisch [D]Johr,
dodrop [Bm]loss mer eine [A]hevve, denn et [G]Levve es ze [Em]koot -
Hätzliche [G]Dank säät dä [A]Mann met däm [D]Hoot!
Hätzliche [G]Dank säät dä [A]Mann met däm [D]Hoot!
{eoc}
Wat sull ich sage, ich denk noch off ahn üch,
su traurig, dat ihr nit mieh sidd.
Doch ich verspreche, ich jonn wigger minge Wääsch,
vielleich kritt ihr dat jo met.
Wie ühre Klein, der sicher keine Engel wor,
dat all su määt – he op der Ääd, kumme och langsam jraue Hoor.
{soc}
Jo ich ben immer…
{eoc}
[Em]Hey Papp, ding Jitarr steiht noch [A]bovve unger’m Daach,
un [D]inzwische jitt minge Klein och [G]janz brav dodrop Aach,
[Em]un Mamm, du weiß nit, wie [A]krass ich dich vermess,
doch bei [D]jedem Leed, dat ich schriev, [G]spür ich, dat do bei mir [Em]bes.
{soc}
Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme, …
{eoc}
D A G D
Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme!
D D4 D
Tja, wat sull ich sage, wer hädden dat jedaach?
Bm A G
Ich schriev üch hück ens ene Breef.
D D4 D
Kaum ze jläuve, drei Johrzehnte durchjejaach,
Bm A G
Wahnsinn, wat ich all erläv!
Em A
Et es verröck, ich hatt en Jittar un ne Draum,
Em G A
vum kleine Kneipejung - en de Arena un et Stadion!
Bm A G D
Jo ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme
D A E A
ich moot manches Päckche drare, han immer alles metjenumme.
Bm A G D
Dat kann su blieve, och de nächste drissisch Johr,
Bm A G Em
dodrop loss mer eine hevve, denn et Levve es ze koot -
G A D
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
G A D
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
Wat sull ich sage, ich denk noch off ahn üch,
su traurig, dat ihr nit mieh sidd.
Doch ich verspreche, ich jonn wigger minge Wääsch,
vielleich kritt ihr dat jo met.
Wie ühre Klein, der sicher keine Engel wor,
dat all su määt – he op der Ääd, kumme och langsam jraue Hoor.
Jo ich ben immer…
Em A
Hey Papp, ding Jitarr steiht noch bovve unger’m Daach,
D G
un inzwische jitt minge Klein och janz brav dodrop Aach,
Em A
un Mamm, du weiß nit, wie krass ich dich vermess,
D G Em
doch bei jedem Leed, dat ich schriev, spür ich, dat do bei mir bes.
Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme, …
1 5 4 1
Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme!
1 1x4 1
Tja, wat sull ich sage, wer hädden dat jedaach?
6m 5 4
Ich schriev üch hück ens ene Breef.
1 1x4 1
Kaum ze jläuve, drei Johrzehnte durchjejaach,
6m 5 4
Wahnsinn, wat ich all erläv!
2m 5
Et es verröck, ich hatt en Jittar un ne Draum,
2m 4 5
vum kleine Kneipejung - en de Arena un et Stadion!
6m 5 4 1
Jo ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme
1 5 2 5
ich moot manches Päckche drare, han immer alles metjenumme.
6m 5 4 1
Dat kann su blieve, och de nächste drissisch Johr,
6m 5 4 2m
dodrop loss mer eine hevve, denn et Levve es ze koot -
4 5 1
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
4 5 1
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
Wat sull ich sage, ich denk noch off ahn üch,
su traurig, dat ihr nit mieh sidd.
Doch ich verspreche, ich jonn wigger minge Wääsch,
vielleich kritt ihr dat jo met.
Wie ühre Klein, der sicher keine Engel wor,
dat all su määt – he op der Ääd, kumme och langsam jraue Hoor.
Jo ich ben immer…
2m 5
Hey Papp, ding Jitarr steiht noch bovve unger’m Daach,
1 4
un inzwische jitt minge Klein och janz brav dodrop Aach,
2m 5
un Mamm, du weiß nit, wie krass ich dich vermess,
1 4 2m
doch bei jedem Leed, dat ich schriev, spür ich, dat do bei mir bes.
Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme, …