Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme!
Tja, wat sull ich sage, wer hädden dat jedaach?
Ich schriev üch hück ens ene Breef.
Kaum ze jläuve, drei Johrzehnte durchjejaach,
Wahnsinn, wat ich all erläv!
Et es verröck, ich hatt en Jittar un ne Draum,
vum kleine Kneipejung - en de Arena un et Stadion!
Jo ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme
ich moot manches Päckche drare, han immer alles metjenumme.
Dat kann su blieve, och de nächste drissisch Johr,
dodrop loss mer eine hevve, denn et Levve es ze koot -
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
Hätzliche Dank säät dä Mann met däm Hoot!
Wat sull ich sage, ich denk noch off ahn üch,
su traurig, dat ihr nit mieh sidd.
Doch ich verspreche, ich jonn wigger minge Wääsch,
vielleich kritt ihr dat jo met.
Wie ühre Klein, der sicher keine Engel wor,
dat all su määt – he op der Ääd, kumme och langsam jraue Hoor.
Jo ich ben immer…
Hey Papp, ding Jitarr steiht noch bovve unger’m Daach,
un inzwische jitt minge Klein och janz brav dodrop Aach,
un Mamm, du weiß nit, wie krass ich dich vermess,
doch bei jedem Leed, dat ich schriev, spür ich, dat do bei mir bes.
Ich ben immer leever losjefahre, als ahnjekumme, …